✍️ فاطمه حمدی
فرشتگان کوچک دبستان میناب، با دستانی آمیخته به بوی خاک و رؤیا، در یک لحظه از زمین بریدند و به آسمان پیوستند. آنان قربانیان خاموش جهل و نفرتاند؛ نامشان در حافظهی جمعی انسانیت، ماندگار خواهد بود.
این فاجعه، تنها جراحتی بر پیکر یک شهر نبود؛ ورقی سیاه در تاریخ بشریت شد، جایی که نقاب از چهرهی دشمن فرو افتاد و حقیقتِ تلخِ کودککشیِ او آشکار گشت.
رژیمی که از روشنی نگاه یک کودک بیم دارد و کلاس درس را هدف میگیرد، نه قدرت دارد و نه هویت؛ تنها از نوری که در چشمان پاک کودکان میدرخشد، وحشت میکند اما خون این فرشتگان معصوم خاموش نخواهد ماند.
از دل خاک میناب، گلهایی خواهند رویید که یاد آنان را زنده نگاه میدارند — گلهایی آمیخته به درد و امید؛ نشانهی تداوم حیات و آگاهی.
یادشان نه برای سوگ، بلکه برای بیداری است باشد که نام و خاطرهی این کودکان شهید، چراغی گردد در مسیر صلح، حقیقت و انسانیت؛ چراغی که نگاه نسلها را روشن کند.
خوابشان آرام، پروازشان بلند.«یادشان نه برای اندوه، بلکه برای بیداری است»
