بگذارید عراقی‌ها میزبان ایرانی ها باشند!

✍️ فاطمه حمدی _ مدیر مسوول سایت پی جور

یکی از سنت های زیبا در ایران که این روزها به صورت جهانی و ویژه دنبال می‌شود پیاده روی به سمت کربلا برای ملحق شدن به عزاداران حسینی در روز اربعین است این سنت زیبا موجی از وحدت و انسجام مسلمانان را به همراه دارد.ضمن اینکه تمامی وجود افرادی که در این همایش عظیم شرکت می کنند لبریز از محبت و عشق به امام حسین علیه السلام است.

البته کربلا رفتن و زیارت امام حسین و اینکه خود را در میانه این جمعیت چند میلیونی ببینی که تلاش می‌کنند خود را به ضریح برسانند. نیست.

من به این باورم که این پیاده روی فریاد رسای همه عاشقان امام حسین(ع) است که می خواهند بگویند در هر شرایطی بیاد این امام مظلوم هستند و بیاد عزاداری‌های اولین اربعینی که در سال ۶۱ هجری برای سیدالشهدا برگزار شد با پای پیاده به کربلا می‌روند.

اما چیزی که مرا در پیاده روی اربعین امسال در مقایسه با سالهای گذشته بیش از هر چیز دیگری تحت تاثیر قرار داد؛ یاری رسانی به زوار از سوی افرادی بود که خودشان از وضع مالی خوبی برخوردار نبودند و با فقر دست و پنجه نرم می کردند.

انسانهایی را میدیدم که با التماس زوار را به منازل و مواکب خود دعوت می کردند.پای آنها را با خواهش و تمنا ماساژ می‌دادند و لباس هایشان را می‌شستند. آدم هایی که حس می کردی با توجه به زندگی روزمره شغل و کارشان دستشان به هیچ جا بند نیست و آدم های بسیار بسیار گرفتاری هستند یکی بیماری خودش و خانواده و بچه اش آزارش می‌دهد دیگری هم با درد بی پولی دست و پنجه نرم می کند اما بدون توجه به تمام این سختی ها به دنبال اتفاق بزرگتری در زندگیشان هستند و آن خدمت رسانی به زائرین اباعبدالله است.دیدن اون آدم ها و زندگی کردن با آنها و راهپیمایی و خدمت رسانی که آنها می کردند، فضای روحانی پیاده روی اربعین را می ساخت.کاش اربعین حسینی و راهپیمایی باشکوه آن، از دولتی شدن به شدت دور تا در دست انداز های مسیر خاکی نیفتد و به جاده مردمی و اصلی بازگردد.

و من اما، می خواهم تعارف و رودربایستی را کنار بگذارم و آنچه که عیان است را بنویسم. بنویسم که متاسفانه امروز شاهد اسراف هستیم. آنقدر حیف و میل و ریخت و پاش می شود که به جای رضایت امام بیشتر دل ایشان را می رنجاند. این ریخت و پاش ها و اسراف کاری ها به نام نذری! کدام یک از ویژگیهای این قیام حسین(ع) را نشان می دهد؟

این همه اسراف در پارچه، هزینه های داربست، ظرف و ظروف گرفته تا حیف و میل غذاها… درست است که سفره حسین ابن علی(ع) گسترده است و دارا و ندار و گناهکار و بیگناه نمی‌شناسد و بی حد و مرز است. حیف و میل و اسرافی که در این کار می گردد اگر تحقیقی انجام شود می‌بینید که این اسراف ها جوابگوی نیاز جیره غذایی بسیاری از آسایشگاه ها و مراکز نگهداری معلولان و بی کسان است.

مگر نه اینکه حسین(ع) فرزند امام علی(ع) است که طعام بر در خانه مستمندان می گذاشت و در میزد و میرفت تا بیایند و غذای شان را بردارند.

این گونه خدمت به زائران و حیف و میل کردن ها چه ارتباطی با این رفتار دارد؟

با توجه به شرایط اقتصادی و قیمت های سرسام آور و تورم بالا چه خوب است که این پول‌های کلانی که خرج می شود در مورد خانواده های بی بضاعت و ایتام شود.

من فکر می کنم امام حسین(ع) اینگونه خوشحال می‌شود تا اینکه بریز بپاش هایی به نام ایشان صورت گیرد.

وقتی زندگی مردم در مایحتاج اولیه دچار مشکل است طبیعتا همه ی هم و غم مردم این است که دولت هم و غمش این باشد که زندگی روزمره مردم را فراهم کند تا مردم در زندگی شان و مایحتاج روزمره شان دچار مشکل نباشند.

اما الان بحران آب و غذا داریم قیمت‌های سر به فلک کشیده مسکن، عدم امنیت نسبت به آینده و نگرانی های مردم نسبت به آینده اقتصادی فردی و اجتماعی…. اینها دغدغه‌های مردم است و من فکر می‌کنم که باید مسئولین این تضمین و امنیت را به مردم بدهند که مردم دچار اضطراب و وحشت نسبت به آینده شان نباشند تا مسئله اعتقادات و ایمان و امورات دینی جای خود را پیدا کند.

ما باید اجازه دهیم عراقی ها کار خودشان را انجام دهند چرا که ما مهمان آنها هستیم!!

وقتی میرویم با بودجه‌های کلان موکب های آنچنانی راه می‌اندازیم، داریم تمام قواعد را به هم می زنیم.

من معتقدم بگذارید آنها کار خودشان را بکنند ما هم اگر می‌خواهیم سهیم باشیم به حوزه‌های دیگر ورود کنیم، بیمه زائران، هلال احمر، یارانه، خرید بلیط هواپیما و بلیط اتوبوس و… و بسیار مواردی دیگر که می توان ورود کرد.

نمی‌دانم چرا اصرار داریم هر سال به زرق و برق موکب ها بیشتر برسیم؟! برگزار شدن این همایش پیاده روی اربعین در هر چه بیشتر مصرف کردن آب برق گاز و غذا به نام نذر نیست.

گاهی به نام دین توجیهاتی صورت می‌گیرد که این توجیهات معقول به نظر نمی رسد این ها را باید سازماندهی کرد تا اعتقاد و اطمینان مردم به جای خود باز گردد.

یک هیئت سینه زنی با سخنرانی عالمی دانا که توانا به تفسیر و تاریخ است برای روشن ساختن هدف امام، راه امام و ریختن اشک و ماتم بر غربت امام و خاندانش کافی است تا اینهمه ریخت و پاش های بی سود.

من نمی‌خواهم بی احترامی کنم. میدانم همه نیت خیر دارند و دارند برای زائران اباعبدالله(ع) زحمت می‌کشند ولی بگذاریم عراقی ها با همان خرما و شیر و خانه هایشان میزبان زائران باشند.

رواست که با وجود نیازمندان، از کار افتادگان و بی سرپرستان اینگونه سرمایه‌ها به نام عزاداری و غصه چشم هم چشمی و خودنمایی هدر رود؟!

ما حق داریم در این مسیر و در هر گام که برمی داریم شرمنده باشیم. شرمنده از اینکه چرا برخی سعی ندارند این حرکت مردمی و خودجوش همچنان پاک و بی آلایش از گزند مبتلا شدن به آلودگی‌های دنیایی بوده و در همان مسیر مستقیمی که معصومین علیه السلام برای ما ترسیم کرده اند باقی بماند.

آیا بهتر نیست مابقی هزینه های اضافی که برای چنین کارهایی می کنند پولش را یا طعامش را، یا مواد اولیه تهیه غذایش را، بین نیازمندان و موسسات پخش کنند؟!

دستگیری چهار خانواده در مشکل افتاده که هزینه تحصیل یا درمانی عضوی از اعضای فروش آن دارد بگیرد نزد امام ارج و قرب بیشتری دارد یا اینگونه؟!

تصاویر تلویزیونی و گزارش ها و کلیپ هایی که مکرر از صدا و سیما و خبرنگاران و اصحاب رسانه پخش می شود نمی تواند حق مطلب را به درستی ادا کند.

زائر اربعین و مسافر کربلا توریست نیست اگر هم بود نمی شود و نباید به او ظلم و اجحاف کرد. از وجوه دریافتی بیمه سفر اربعین در سال گذشته چه میزان صرف هزینه های زائران و جبران خسارت حوادث یا فوت شد؟چرا نباید درآمد پارسال را صرف بیمه امسال آنان کرد؟

سود واقعی راهپیمایی اربعین به همین چند دلار و دینار و ریالی نیست که با هزار ترفند و توجیه از هموطنانم عاید یک عده خاصی می شود!

اگر فقط اکتفا به سهم دنیای خود از سود زیارت اربعین و راهپیمایی آن کنیم و از سهم آخرت و آنچه خداوند می بخشد و می دهد چشم بپوشیم باز هم با میلیاردها دلار و ریال نمی شود آن را خرید.

ما همه شرمنده ایم. شرمنده این نوع نگاه غلط برخی مسئولان به مقوله اربعین و مسافران اربعین.